شمارهٔ ۹۵۰

تو و مستی و ناز و عشوه و مغرور خود بودن

من و بی طاقتی و راه صحرا و نیاسودن

من و گریان چو ابر از غم، من و نالان چو نی هر دم

تو و خندان به رنگ گل، تو و پیمانه پیمودن

به ضبط خویش تا کی غنچه می مانی، که در آخر

به خون دل چو برگ لاله باید دامن آلودن

اسیر شعلهٔ حسنی که در بزم تماشایش

صدای دل شکستن آید از مژگان بهم سودن

زوالی ره نیابد در کمال باطنی جویا

به آب زر چو مه تا چند خواهی چهره اندودن