جویای تبریزی
از مجموعه: رباعیات
ای زنده جهانیان ز فیض نِعَمت
بسیار بود به خلق احسان کمت
باشد کشت امید ما تشنه لبان
سرسبز ز یک قطرهٔ ابر کرمت