شمارهٔ ۴۶۱

قومی نشسته با تو و می نوش میکنند

قومی برون در سخنی گوش میکنند

من خود هلاک آنکه ز دورت نظر کنم

مردم خیال بوسه و آغوش میکنند

آه و فغان بر آرم از این سنگدل بتان

زین جورها که با من خاموش میکنند

من آن شهید غرقه بخونم که چون مگس

خیل فرشته بر سر من جوش میکنند

حاشا که در بتان نبود شیوه وفا

اهلی منال کز تو فراموش میکنند