شمارهٔ ۷۰۵

چار دیوار جهان کز غصه دلها خون کند

نم کشید از خون ما کس تکیه بر آن چون کند؟

سر فرو بر در می و رندی که از مکر جهان

در زمین خواهی فرو رفتن گرت قارون کند

ناله کم کن ایدل از دردش و گر نالی چو نی

ناله یی باری که دردی از دلی بیرون کند

آتش ما گر بود در جان مجنون همچو شمع

مرغ نتواند که منزل بر سر مجنون کند

ترک خوبان کی کند عاشق بطعن و سرزنش

بلکه گفت و گوی مردم شوق او افزون کند

اهلی اکسیر سعادت نیست غیر از صابری

کیمیای صابری درویش را قارون کند