شمارهٔ ۱۱۳۷

دلم بگرفت از تنها نشستن

دمادم رخ به خونِ دیده شستن

روا داری تو مرغ جان ما را

به زاری بال و پر در هم شکستن

طریق عهد با یاران یکدل

ببستن باز بی جرمی گسستن

نهادن بر ره زاغان گل وصل

دل بلبل به خار هجر خستن

نیارد جز پریشانی و سودا

دل اندر زلف و خال یار بستن

ز شادی سر به گردون برفرازم

اگر دستم دهد زین غصّه رستن

جهان شد بر بلای عشق خرسند

که مشکل باشد از بند تو جستن