غزل شمارهٔ ۷۵۷

ای همه راحت روان، سرو روان کیستی

ملک تو شد جهان جان، جان و جهان کیستی

اینْت جمال دلبری مثل تو کس ندیده‌ام

هیچ ندانم ای پسر تا تو از آن کیستی

از لب همچو شکّرت پر گهر است عالمی

ای گهرِ شریفِ جان گوهرِ کان کیستی

بی تو چو جان و دل توی سیر شدم ز جان و دل

ای دل و جان من بگو تا دل و جان کیستی

ای زده راه بر دلم نرگس نیم مست تو

رهزن دل شدی مرا روحِ روان کیستی

عطار از هوای خود سود و زیان ز دست داد

از پی وصل و هجر خود سود و زیان کیستی