شمارهٔ ۳۴

مرغ عرشیم و قاف خانه ماست

کن فکان فرش آشیانه ماست

جعد مشکین و زلف وجه الله

دام دل عین و خال دانه ماست

ای فسوسی دم از فکوک مزن

ذات حق فارغ از فسانه ماست

زان حرام است با تو می خوردن

کاین شراب از شرابخانه ماست

بی نشان ره به ذات حق نبرد

کان نشان سی و دو نشانه ماست

گر طلبکار ذات یزدانی

وجه بی عذر و بی بهانه ماست

آتش کفر سوز و شرک گذار

نار توحید یکزبانه ماست

آنچه اشیا وجود از او دارد

گوهر بحر بی کرانه ماست

نام صوفی مبر که آن دلبر

فارغ از فش و ریش و شانه ماست

تن تنانای ما الف لام است

مست عشقیم و این ترانه ماست

چون نسیمی همه جهان امروز

سرخوش از باده شبانه ماست