مجد همگر
از مجموعه: رباعیات
شمعی که ازوست عیش مِیْ خواران خوش
وز سوز وی است وقت بیداران خوش
گریان گریان تا به سحرگه میگفت
بگذشت مرا روز شب یاران خوش