رباعی شمارهٔ ۱۶۲

ای دوست حقیقت شنو از من سخنی

با بادهٔ لعل باش و با سیم تنی

که‌آنکس که جهان کرد فراغت دارد

از سبلت چون تویی و ریش چو منی