شمارهٔ ۳۶۳

گر آتش تو چو شمع استخوانم آب کند

عجب که رشتة عمر مرا به تاب کند

همیشه جوهر تیغ تو همچو مرغابی

برای صید دلم دانه‌ای در آب کند

به حیله چشم تو خود را به خواب می‌دارد

بدین فسانه مگر صید را به خواب کند

فلک به نسخة تقدیر سال‌ها گردید

که بهر من همه روز بد انتخاب کند

به دور خود رخِ آن مه ز مشک تر فیّاض

خطی کشیده که تسخیر آفتاب کند