مهستی گنجوی
از مجموعه: رباعیات «نسخهٔ دوم»
آوازه گل در انجمن چیزی ماست
طفل است و دریده پیرهن چیزی ماست
خوی کرده و سرخ گشته و شرم زده
مشتی زر خورده در دهن چیزی ماست