مهستی گنجوی
از مجموعه: رباعیات «نسخهٔ دوم»
هر کارد که از کشته خود برگیرد
وَاندر لب و دندان چو شکر گیرد
گر بار دگر بر گلوی کشته نهد
از ذوق لبش زندگی از سر گیرد