شمارهٔ ۶۲

امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْ

دلْ دارمه هزارْ داغ به سودایِ ته عِشْقْ

هِدا مه شِه جانْ‌رِهْ به بهایِ ته عِشْقْ

کار کِمّه به جان وُ دِلْ رضایِ ته عِشْقْ