شمارهٔ ۱۳۲

امیر گنه: مه سالْ اگر که نودْ بو

تمومْ ته قدی بُو، یکی منْ نوی بو

ته مهرورزمْ مه سالْ اگر که نود بو

ته جفاره خش گیتْمه، بفا نوی بو