شمارهٔ ۲۶۷

یک وَلْگِ گل، گو به باغِ تهْ نَوویی

یکی قطرهْ اُو چی کَمْ بَوّه درْیُویی؟

امیر گنه: این دَرْدْ به دلْ چُونْ دَوُویی

نالشْ کمّه که کُوکْ نَکردْ بوئه کویی