شمارهٔ ۲۷۷

امیر گنه: عاشقمهْ گلاله خویشی

خو بَکردهْ مه دْ چشْ به نوش و نیشی

دُونّی که منه سوته دلْرهْ چه نیشی

رقیبه که نیشته یارِ خستهْ پیشی