شمارهٔ ۲۹۲

امیر گنه: این ره که دَنی بکاشتی

قرآنِ سماوی هَمه جا ره داشتی

آزَرْ صنمخانه رهْ به نورْ هداشتی

اُونْ محٰالْ منه عشقْ به ته جا برداشتی