شمارهٔ ۱۲

امیر گنه: تو غَمْ نَخرْ روزگاره

مردی هسّه از کرمْ کمی نداره

ویمارمهْ نَظرْ دارمه هَرْدَمْ به یاره

کرمْ بکَنْ و سر بکَشْ شه ویماره

ترسمه بنای اجل ره دیاره

بی سر و سامون مه خاک بوّه دیاره