بخش ۴۲

پیر طریقت گوید: ای مسکین اگر نتوانی که به او تقرب جوئی باری به دل اولیاش تقرب جوی که وی بر دل ایشان اطلاع کند هر که را در دل ایشان بیند وی را به دوستی گیرد نه بینی که مصطفی باضعفاء مهاجران بنشستی وخود را در ایشان شمردی و سپاس خدای را بجای آوردی که خداوند او را مأمور کرده که با ضعیفان امت بنشیند و تحمل و بردباری با ایشان نماید

خداوندا تو ما را جاهل خواندی از جاهل جز جفا چه آید؟ تو ما را ضعیف خواندی از ضعیف جز خطا چه آید؟ خداوندا ما را بر پیروزی بر نفس خویش به واسطه ضعف و ناتوانی انکار کردی دلیری و شوخی ما را هم از جهل انکار کن خداوندا تو ما را برگرفتی وکس نگفت که بردار اکنون که برگرفتی وامگذار و در سایه لطف و عنایت خود وامیدار خدایا

گر آب دهی نهال، خود کاشته ای

ور پست کنی بنا خود افراشته ای

من بنده همانم که تو پنداشته ای

از دست میفکنم چو برداشته ای