۸- آیات ۴۵ تا ۵۰

ثُمَّ أَرْسَلْنٰا مُوسیٰ وَ أَخٰاهُ هٰارُونَ بِآیٰاتِنٰا وَ سُلْطٰانٍ مُبِینٍ (۴۵) إِلیٰ فِرْعَوْنَ وَ مَلاَئِهِ فَاسْتَکْبَرُوا وَ کٰانُوا قَوْماً عٰالِینَ (۴۶) فَقٰالُوا أَ نُؤْمِنُ لِبَشَرَیْنِ مِثْلِنٰا وَ قَوْمُهُمٰا لَنٰا عٰابِدُونَ (۴۷) فَکَذَّبُوهُمٰا فَکٰانُوا مِنَ اَلْمُهْلَکِینَ (۴۸) وَ لَقَدْ آتَیْنٰا مُوسَی اَلْکِتٰابَ لَعَلَّهُمْ یَهْتَدُونَ (۴۹) وَ جَعَلْنَا اِبْنَ مَرْیَمَ وَ أُمَّهُ آیَةً وَ آوَیْنٰاهُمٰا إِلیٰ رَبْوَةٍ ذٰاتِ قَرٰارٍ وَ مَعِینٍ (۵۰)

پس فرستادیم موسی و برادرش را هارون بآیتهای ما و حجتی روشن (۴۵) بسوی فرعون و جماعتش پس گردنکشی کردند و بودند گروهی متکبران (۴۶) پس گفتند آیا ایمان آوریم مرد و آدمی را که باشند مانند خود ما و قوم آنها مر ما را پرستندگانند (۴۷) پس تکذیب کردند آن دو را پس شدند از هلاک‌کردگان (۴۸) و بتحقیق دادیم موسی را توریة باشد که ایشان راه یابند (۴۹) و گردانیدیم پسر مریم و مادر او را آیتی و جای ساختیم آن دو را بمکانی رفیع صاحب آرامگاه و آب جاری (۵۰)

« در بیان دعوت حضرت موسی علیه السلام قوم را »

پس فرستادیم موسی را دگر

با برادرش اوست هارون پی سپر

با عصا و معجزات روشنی

حجتی ظاهر بُد آن بر هر تنی

سوی فرعون و ملأ با دل خوشی

کبر پس کردند از گردن کشی

پس بگفتند آوریم آیا که ما

بر دو تن ایمان چو خود در اقتضا

وآنگهی که قوم ایشان بنده اند

جمله ما را هم بر آن زیبنده اند

پس بگفتند این دروغ است از یقین

زآنکه بودند آن گروه از مهلکین

هم دگر دادیم موسی را کتاب

راه تا یابند قومش بر صواب

ابن مریم را بگردانیم هم

آیتی با اُمّ او اندر اُمم

در بلندی بازشان دادیم جای

سوی بیت المقدس از کل بنای

بس رفیع است آن مکان اندر زمین

رَبوةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَ مَعِین