۶- آیات ۴۱ تا ۴۷

وَ آیَةٌ لَهُمْ أَنّٰا حَمَلْنٰا ذُرِّیَّتَهُمْ فِی اَلْفُلْکِ اَلْمَشْحُونِ (۴۱) وَ خَلَقْنٰا لَهُمْ مِنْ مِثْلِهِ مٰا یَرْکَبُونَ (۴۲) وَ إِنْ نَشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلاٰ صَرِیخَ لَهُمْ وَ لاٰ هُمْ یُنْقَذُونَ (۴۳) إِلاّٰ رَحْمَةً مِنّٰا وَ مَتٰاعاً إِلیٰ حِینٍ (۴۴) وَ إِذٰا قِیلَ لَهُمُ اِتَّقُوا مٰا بَیْنَ أَیْدِیکُمْ وَ مٰا خَلْفَکُمْ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ (۴۵) وَ مٰا تَأْتِیهِمْ مِنْ آیَةٍ مِنْ آیٰاتِ رَبِّهِمْ إِلاّٰ کٰانُوا عَنْهٰا مُعْرِضِینَ (۴۶) وَ إِذٰا قِیلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمّٰا رَزَقَکُمُ اَللّٰهُ قٰالَ اَلَّذِینَ کَفَرُوا لِلَّذِینَ آمَنُوا أَ نُطْعِمُ مَنْ لَوْ یَشٰاءُ اَللّٰهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلاّٰ فِی ضَلاٰلٍ مُبِینٍ (۴۷)

و آیتی است مر ایشان را که ما بار کردیم فرزندانشان را در کشتی پر کرده شده (۴۱) و آفریدیم برای ایشان از مثل آن آنچه سوار می‌شوند (۴۲) و اگر خواهیم غرق می‌گردانیم ایشان را پس نیست فریادرسی مر ایشان را و نه ایشان خلاص کرده می‌شوند (۴۳) مگر رحمتی از ما و تعیشی تا وقتی (۴۴) و چون گفته شود مر ایشان را که بپرهیزید از آنچه میان دستهای شماست و آنچه پس پشت شماست باشد که شما رحمت کرده شوید (۴۵) و نمی‌آید ایشان را هیچ آیتی از آیتهای پروردگارشان مگر که باشند از آن روی گردانندگان (۴۶) و چون گفته شود مر ایشان را که انفاق کنید از آنچه روزی کرد شما را خدا گویند آنان که کافر شدند مر آنان را که ایمان آوردند آیا خوراکی دهیم کسی را که اگر می‌خواست خدا خوراکی داده بود او را نیستید شما مگر در گمراهی روشن (۴۷)

آیت دیگر که ذریّاتشان

حمل ما کردیم در کشتی چنان

یعنی آن آبائشان در فُلک نوح

کآن بُد از هر نوع پر اندر وضوح

ذکر آباء زآن به ذریّت نمود

که خود آباء اصل ذریّات بود

مثل آن هم آفریدیم از قرار

در سفرها تا شوند ایشان سوار

مثل فُلک نوح یعنی در نمون

بهرشان من مثْلِهِ مَایَرْکَبُون

غرقشان خواهیم چون سازیم ما

بحر را در موج اندازیم ما

پس نباشد بهرشان فریادرس

هم نه برهاننده از مرگ آن نفس

جز که ایشان را ببخشاییم هم

بخششی از نزد خود در موج و یم

بازشان سازیم برخورد از حیات

تا به هنگام اجل بعد از نجات

چون بر ایشان گفته گردد ز اهل کیش

که بپرهیزید زآنچه بوده پیش

وآنچه باشد مر شما را در عقب

از عقوبتهای افزون در تعب

بر امید اینکه شاید از شما

بگذرند و رحمت آید از خدا

نامد ایشان را به وجه اعتبار

آیتی ز آیات آن پروردگار

جز که بودند از نظر کردن در آن

بی تأمل روی گردانندگان

مشرکان را چونکه گویند أنْفِقُواْ

زآنچه روزی بر شما فرموده او

زآنچه حقتان داده یعنی بر مزید

هم به محتاجان و درویشان دهید

گوید آن کو نگروید از بد منش

اهل ایمان را ز طعن و سرزنش

ما طعام آیا دهیم آن را به کام

که خدا گر خواستی دادی طعام

نیستید الاّ به گمراهی شما

که کنید امر از خلاف اقتضا

یعنی آنچه بر خلاف مشیّت است

خود به اعطاء قادر آن ذو قدرت است