۳- آیات ۶ تا ۷

أَسْکِنُوهُنَّ مِنْ حَیْثُ سَکَنْتُمْ مِنْ وُجْدِکُمْ وَ لاٰ تُضٰارُّوهُنَّ لِتُضَیِّقُوا عَلَیْهِنَّ وَ إِنْ کُنَّ أُولاٰتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَیْهِنَّ حَتّٰی یَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَکُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَ أْتَمِرُوا بَیْنَکُمْ بِمَعْرُوفٍ وَ إِنْ تَعٰاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْریٰ (۶) لِیُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَیْهِ رِزْقُهُ فَلْیُنْفِقْ مِمّٰا آتٰاهُ اَللّٰهُ لاٰ یُکَلِّفُ اَللّٰهُ نَفْساً إِلاّٰ مٰا آتٰاهٰا سَیَجْعَلُ اَللّٰهُ بَعْدَ عُسْرٍ یُسْراً (۷)

ساکن کنید ایشان را از جایی که ساکن شده‌اید از وجدتان و آزار مکنید ایشان را که تنگ گیرید بر ایشان و اگر باشند صاحبان حمل پس انفاق کنید بر ایشان تا بگذارند حمل خود را پس اگر شیر دهند برای شما پس بدهید مزد ایشان را و فرمان‌پذیر باشند میان ایشان بخوبی و اگر مضایقه نمائید پس خواهد داد شیر مر او را زن دیگر (۶) که انفاق کند صاحب وسعت از وسعت خود و کسی که تنگ شده باشد بر او روزی او پس باید انفاق نماید از آنچه داد او را خدا تکلیف نکند خدا نفسی را مگر آنچه داد او را بزودی خواهد گردانید خدا بعد از دشواری آسانی (۷)

آن زنان را مسکن و مأوی دهید

از هر آنجا که شما خود ساکنید

یعنی از بعضی ز مسکنهای خویش

قدر وسع خود کم است آن یا که بیش

رنج هم ندهیدشان هیچ از زمان

تنگ تا سازید بر ایشان مکان

تا خروج از بهرشان گردد ضرور

این بود ز انصاف و دینداری به دور

یا بر ایشان می نگیرید ایچ تنگ

در رجوع و عدّه کز مرد است ننگ

شرح اینها جمله را از اقتضاء

گفته ایم از پیش در سورة نساء

آن زنان باشند ور خود حامله

پس کنید انفاق بر ایشان هله

تا که بگذارند حمل خود به زیر

ور ولد را بهرتان بدهند شیر

اجرشان را پس شما بدهید هم

مزد گر خواهند تا نبود ستم

سازگاری در میان یکدگر

پس کنید اندر رضاع مستقر

بر نکویی باید اعنی والده

می نخواهد بیش اجر از فائده

سخت گیری ور کنید اندر رضاع

زود پس الطفل را بی امتناع

دیگری بدهد ز بهر مرد شیر

کآن نباشد سست حرف و سخت گیر

نفقه باید تا دهد صاحب غنا

از غنایش بر زنی کو شد رها

وآنکه بر وی تنگ رزق او شده است

هست یعنی بس فقیر و تنگدست

پس کند بایست انفاق او به زن

زآنچه حق داده است او را بی سخن

هر کسی یعنی به قدر وسع خویش

باید او انفاق سازد نی که بیش

حق نکرده هیچ تکلیف او به کس

جز به هر نفس آنچه را داده است پس

زود باشد که پدید آرد خدا

بعد عُسرت، یُسری از فضل و عطا