شمارهٔ ۴۳۹

از خاطرم به دام تو گر وا شود گره

در زلف تاب دار تو پیدا شود گره

در گلشنم جدا ز تو چون شاخ ارغوان

می در گلوی شیشه به صد جا شود گره

از خوی آتشین تو در سینه دود آه

چون داغ لاله در دل صحرا شود گره

لبریز عقده شد ز شکر خنده ی دلم

چون رشته گهر که سراپا شود گره

بی لعل آب دار تو چون دانه ی انار

می قطره قطره در دل مینا شود گره

چون بوی گل حواس پریشان شود مرا

چون غنچه گر ز کار دلم واشود گره

از اختران چرخ به رگ های جان مرا

مانند تار سبحه مهیا شود گره

بار دل محیط نشد عقده ی حباب

در خاطر م کجا غم دنیا شود گره

گل می کند گشایش نورس ز بستگی

کز بستگی ز موی کمر وا شود گره