شمارهٔ ۴۷

منزل جغد ز بیداد تو کاشانهٔ ماست

هر کجا توده خاکستری آن خانهٔ ماست

در وفاداری تو شهره چنانم به جهان

که به هر جا گذرم قصهٔ افسانهٔ ماست

هر که آشفتهٔ زلف تو شود در عالم

سر و کارش به جهان با دل دیوانهٔ ماست

دور از نرگس مستت چه کنم ساغر و می

زآن که لبریز ز خون مژه پیمانهٔ ماست

در به شادی جهان بسته‌ام امروز از آن

کاین غم جان جهان است که در خانهٔ ماست

به سیه‌روزی ما بین که نتابید به ما

پرتو مهر فلک کز رخ جانانهٔ ماست

خواست بیرون کند از سینه غمت را خاقان

دل به دامان وی آویخت که هم‌خانهٔ ماست!