شمارهٔ ۵۷

شهان را خاک پایت تاج سر باد

غبار مقدمت کُحلِ بصر باد

الا ای آفتاب اوج خوبی

تو را تاجِ فلک زیبِ کمر باد

گشایی پر چو بر اوج نکویی

همای آفتابت زیر پر باد

نهال قامتت در گلشن جان

همیشه از دل من بارور باد

به بستان نکویی چون صنوبر

نهال قامتت را دل ثمر باد

ز قدت پا به گل سرو و صنوبر

ز رویت منفعل شمس و قمر باد

خطا هرگز مبادا در خدنگت

خدنگت را به دل دائم گذر باد

کسی گر غیر من روی تو بیند

به چشمش هر مژه چون نیشتر باد

خدنگ ناز آن ابروکمان را

همیشه سینهٔ خاقان سپر باد