شمارهٔ ۷۹
واقف لاهوری
از مجموعه: غزلیات ناتمام
سرو کی همچون قدت ناز مجسم برخاست
راست گویم که به این ناز کسی کم برخاست
جامه گلگون من آن لحظه که برخاست به رقص
شعله از آتش من یک قد آدم برخاست
نیست ممکن که شود موم حریف آتش
دید تا داغ مرا دود ز مرهم برخاست