رباعی شمارهٔ ۲۹۷

خاقانی و روی دل به دیوار سیاه

کز بام سپهر ملک بیرون شد ماه

درگشت فلک چو بخت برگشت از شاه

برگشت جهان چو شاه درگشت از گاه