رباعی شمارهٔ ۷۲

پیوسته ز من کشیده‌دامن، دلِ توست

فارغ ز منِ سوخته‌خرمن، دلِ توست

گر عمر وفا کند من از تو دلِ خویش

فارغ‌تر از آن کنم که از من دلِ توست