رباعی شمارهٔ ۱۱۰

دنیا به جوی وفا ندارد ای دوست

هر لحظه هزار مغز سرگشتهٔ اوست

می‌دان که خدای دشمنش میدارد

گر دشمن حق نه‌ای چرا داری دوست