رباعی شمارهٔ ۳۸۷

دامان غنای عشق پاک آمد پاک

زآلودگی نیاز با مشتی خاک

چون جلوه‌گر و نظارگی جمله خود اوست

گر ما و تو در میان نباشیم چه باک