رباعی شمارهٔ ۴۵۳

عیبم مکن ای خواجه اگر می نوشم

در عاشقی و باده‌پرستی کوشم

تا هشیارم نشسته با اغیارم

چون بی‌هوشم به یار هم‌آغوشم