رباعی شمارهٔ ۵۰۷

هستی به صفاتی که درو بود نهان

دارد سَرَیان در همه اعیان جهان

هر وصف ز عینی که بود قابل آن

بر قدرِ قبولِ عین، گشته‌ست عیان