غزل شمارهٔ ۴۵

سعادت روی با دین تو دارد

غنیمت خانهٔ زین تو دارد

زهی دولت زهی طالع زهی بخت

که شب‌پوش و عرقچین تو دارد

چه مقبل هندویی کآن خال زیباست

که مسکن لعل شیرین تو دارد

قبا گوئی چه نیکی کرده‌باشد

که در بر سرو سیمین تو دارد

صبا دنیا معطر کرده گوئی

گذر بر زلف پرچین تو دارد

بسی دیدم پریرویان در آفاق

ندیدم کس که آئین تو دارد

به عالم هر کسی را کیش و دینی است

عبید بینوا دین تو دارد