شمارهٔ ۱۷

این جهان پاک، خواب‌ْکردار است

آن شناسد که دلْش بیدار است

نیکی او به جایگاه بد است

شادی او به جای تیمار است

چه نشینی بدین جهان هموار؟

که همه کار او نه هموار است

کُنِش او نه خوب و چهرش خوب

زشت کردار و خوب دیدار است