شمارهٔ ۳۳۰

کیست ز اهل زمانه خاقانی

که تو اهل وفاش پنداری

دوستی کز سر غرض شد دوست

هان و هان تاش دوست نشماری

خواجه گوید که دوستدار تواَم

پاسخش ده که دوست چون داری

تا عزیزم مرا عزیز کنی؟

چون شدم خوار خوار انگاری؟

یا بلندم کنی گهِ پستی؟

یا عزیزم کنی گهِ خواری؟

با من این دوستی به شرطی کن

کآخر آن شرط را به جای آری

که‌آن خطائی که حق ز من بیند

گر تو بینی، ز من نیازاری

ور شود خصم من زبردستی

زیر پای بلام مگذاری