شمارهٔ ۳۵۹

بس کن خاقانیا ز مدحت دونان

تا ز سگان جان شیر شرزه نجویی

تا به چنین لفظ نام سفله نرانی

ز آب خضر کام مار گَرزه نشویی

هر زه و احسنت هرزه بود که گفتی

نذر کن اکنون که بیش هرزه نگویی