غزل شمارهٔ ۳۷۴

پرسید کسی که ره کدامست

گفتم کاین راه تَرک کامست

ای عاشق شاه دان که راهت

در جست رضای آن همامست

چون کام و مراد دوست جویی

پس جست مراد خود حرامست

شد جملهٔ روح، عشق محبوب

کاین عشق صوامع کرامست

کم از سر کوه نیست عشقش

ما را سر کوه این تمامست

غاری که در اوست یار عشقست

جان را ز جمال او نظامست

هر چت که صفا دهد صوابست

تعیین بنمی‌کنم کدامست

خامش کن و پیر عشق را باش

کاندر دو جهان تو را امامست