عطار نیشابوری
از مجموعه: باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود
خون شد جگرم ز غصّهٔ خویش مرا
وز بیم رهی که هست در پیش مرا
هرگز نرسد به نوش توحید دلم
تا کژدم نفس میزند نیش مرا