عطار نیشابوری
از مجموعه: باب سیزدهم: در ذمِّ مردمِ بیحوصله و معانی كه تعلّق به
جانا جانم غرقهٔ دریای تو بود
پیوسته چو قطره بی سر وپای تو بود
من حوصله ای نداشتم، این همه کار،
از حوصله بخشیدن سودای تو بود