عطار نیشابوری
از مجموعه: باب بیستم: در ذُلّ و بار كشیدن و یكرنگی گزیدن
گفتی که نشان راه چیست ای درویش
از من بشنو چو بشنوی میاندیش
آنست ترا نشان که رسوائی خویش
چندان که فرا پیش روی بینی بیش