عطار نیشابوری
از مجموعه: باب بیستم: در ذُلّ و بار كشیدن و یكرنگی گزیدن
چون بحر، ز شوق راز جان، میجوشم
لیکن ز خود و ز دیگران میپوشم
ای خواجه! برو، که دُرد صافی رویی
من صافی دل اگرچه دُردی نوشم