رباعی ۹۵

چون عمر به سر رسد، چه بغداد چه بلخ

پیمانه چو پر شود، چه شیرین و چه تلخ

خوش باش که بعد از من و تو ماه بسی

از سَلْخ به غُرّه آید، از غُرّه به سَلْخ!