رباعی ۱۳۱

* تَن زن چو به زیرِ فَلَکِ بی‌باکی

مِی نوش چو در جهانِ آفت‌ناکی

چون اوّل و آخِرت به جز خاکی نیست،

انگار که بر خاک نه‌ای، در خاکی!