بخش ۴۶ - رفتن زلیخا به خود پیش یوسف علیه السلام و تضرع نمودن و عذر گفتن یوسف علیه السلام از تحصیل مراد وی

چو دایه با زلیخا این خبر گفت

ز گفت او چو زلف خود برآشفت

به رخسار از مژه خون جگر ریخت

ز بادام سیه عناب تر ریخت

خرامان ساخت سرو راستین را

به سر سایه فکند آن نازنین را

بدو گفت ای سر من خاک پایت

سرم خالی مبادا از هوایت

ز مهرت یک سر مویم تهی نیست

سر مویی ز خویشم آگهی نیست

خیال توست جان اندر تن من

کمند توست طوق گردن من

اگر جان است غم پرورده توست

وگر تن جان به لب آورده توست

ز حال دل چه گویم خود که چون است

ز چشم خونفشان یک قطره خون است

چنان در لجه عشق توام غرق

کزو خالی نیم از پای تا فرق

ز من فصاد هر رگ را که کاود

به جای خون غمت بیرون تراود

چو یوسف این سخن بشنید بگریست

زلیخا آه زد کین گریه از چیست

مرا چشمی تو چون خندان نشینم

که چشم خویش را در گریه بینم

چو از مژگان شانی قطره آب

چو آتش افکند در جان من تاب

ز معجزهای حسن توست دانم

که از آب افکنی آتش به جانم

چو یوسف دید ازو اندوه بسیار

شد از لب همچو چشم خود گهربار

بگفت از گریه زانم دل شکسته

که نبود عشق کس بر من خجسته

چو زد عمه به راه مهر من گام

به دزدی در جهانم ساخت بدنام

ز اخوانم پدر چون دوستر داشت

نهال کین من در جانشان کاشت

ز نزدیک پدر دورم فکندند

به خاک مصر معجورم فکندند

شود دل دمبدم خون در بر من

که تا عشقت چه آرد بر سر من

بلی سلطان معشوقان غیور است

ز شرکت ملک معشوقیش دور است

نمی خواهد چه زانجام و چه زآغاز

درین منصب کسی را با خود انباز

به رعنایی چو سروی سرفرازد

چو سایه زیر پایش پست سازد

به زیبایی چو ماهی رخ فروزد

ز برق غیرتش خرمن بسوزد

رسد خور چون به اوج چرخ دوار

به سوی مغربش سازد نگونسار

چو مه را پر برآید قالب از نور

کند رنج محاقش زار و رنجور

زلیخا گفت کای چشم و چراغم

فروغ تو ز مه داده فراغم

نمی گویم که در چشمت عزیزم

کنیزان تو را کمتر کنیزم

نیاید زین کنیز کمترینه

به جز شوق درون و سوز سینه

ز من کز جان فزون می دارمت دوست

گمان دشمنی بردن نه نیکوست

کسی آزار جان خود نخواهد

به هیچ آفت روان خود نکاهد

مرا از تیغ مهرت دل دو نیم است

تو را از کین من چندین چه بیم است

بکن لطفی و از لب کام من ده

زمانی رام شو آرام من ده

بزن یک گام در همراهی من

ببین جاوید دولتخواهی من

جوابش داد یوسف کای خداوند

منم پیشت به بند بندگی بند

برون از بندگی کاری ندارم

به قدر بندگی فرمای کارم

خداوندی مجوی از بنده خویش

بدین لطفم مکن شرمنده خویش

کیم من تا تو را دمساز گردم

درین خوان با عزیز انباز گردم

بباید پادشاه آن بنده را کشت

که زد بر یک نمکدان با وی انگشت

مرا به گر کنی مشغول کاری

که در وی بگذرانم روزگاری

ز خدمتگاریت سر بر نیارم

به صد جهدت حق خدمت گذارم

ز خدمت بندگان آزاد گردند

به منشور عنایت شاد گردند

ز نیکو خدمتان خاطر شود شاد

نگردد بنده بد خدمت آزاد

زلیخا گفت کای فرخنده گوهر

که هستم پیش تو از بنده کمتر

به هر جایی که کاری آیدم پیش

بود آنجا به پا صد کارگر بیش

نه خوش باشد که ایشان را گذارم

به هر کاری تو را در بار دارم

بود پای از برای ره سپردن

نباید دیده را چون پا شمردن

به جای پا چو ره پر خار بینی

اگر دیده نهی آزار بینی

چو یوسف این سخن بشنید ازو گفت

که ای جان و دلت با مهر من جفت

چو صبح از صادقی در مهر رویم

مزن دم جز به وفق آرزویم

مرا چون آرزو خدمتگذاریست

خلاف آن نه رسم دوستداریست

دلی کو مبتلای دوست باشد

مراد او رضای دوست باشد

رضای خود ببازد در رضایش

نهد روی رضا بر خاک پایش

ازان یوسف همی داد این سخن ساز

که تا در صحبت از خدمت رهد باز

ز صحبت داشت بیم فتنه و شور

به خدمت خواست تا گردد ازان دور

خوش آن پنبه که از آتش گریزد

چو نتواند که با آتش ستیزد