شمارهٔ ۱۷۰ - رباعی مستزاد

آنی که سر از سجدهٔ کوی تو نتافت

نه روم و نه روس

بر قامت عزتت فلک حله نبافت

جز اطلس و توس

مرغ دل ما دانهٔ وصل تو چشید

امّا به شبی

یک بار کرم کردی و تکرار نیافت

چون تخم خروس