شمارهٔ ۱۵۰

آن قدر کرد تپیدن که به آرام رساند

فیض پرواز همین بود که تا دام رساند

خجل از فیض نسیمم که ز گلزار جهان

بوی یاسی به دماغ دل ناکام رساند

از تب عشق، به جان منت ساقی دارم

که ز تبخاله لبم را به لب جام رساند