شمارهٔ ۲۲۹

ساقی جانها شراب ار زانکه زین دستان دهد

منت عالم بهر جامی به مستان می نهد

زان شراب بیخودی دریاب جانم را که چون

مست گردد از خمار هستی خود وارهد

هرزمان صد جان تازه یابد از دیدار دوست

هرکه جان و دل بهای نقد وصلش می دهد

آن امانت کز زمین و آسمان آمد دریغ

جان آدم زان امینش شد کامانت وا دهد

در هوای او اسیری از خودی آمد برون

همچو آن مرغی که از بند قفس ناگه جهد