شمارهٔ ۴۶۴

منم ز شوق جمال تو مست و دیوانه

بملک عشق و جنونم عجایب افسانه

شنیده ام رخ ساقی توان بمستی دید

ز کنج صومعه زین رو شدم به میخانه

بوصل دوست چو خواهی که آشنا گردی

ببایدت شدن اول ز خویش بیگانه

ز خود پرستی و هستی دلم بجان آمد

بگو که ساقی مستان بیار پیمانه

همیشه بیخود وبیمار و مست و مخمورم

ز سحر غمزه فتان و چشم مستانه

همه گدا نتوان بود وقت آن آمد

که در جهان علمی برکشیم شاهانه

چه بار عشق نهی گفتمش بجان خراب

بگفت گنج نهان میکنم بویرانه

غم فراق تو بگذشت و جان و دل وارست

رسید نوبت شادی ز وصل جانانه

ز زهد و دین و ز دنیا بشو اسیری دست

درآ بکوی خرابات عشق مستانه