شمارهٔ ٧٣۵

هر که از طاعت بسیار در افتاد بعجب

چون عزازیل شود مستحق لعن و تفو

گر ته طاعت ما را که گنه چاک ز دست

سهل باشد کندش تو بیک لحظه رفو

هر گناهی که کند بنده خداوندش اگر

نکند عفو مر او را نتوان گفت عفو