شمارهٔ ۱۲۲

ماه رخسار تو آیینهٔ مقصود منست

دانهٔ خال بر او اختر مسعود منست

شب که بی‌لعل تو می می‌کشم از ساغر چشم

جگر پاره کباب نمک‌آلود منست

بس که در آتش سودای تو سوزم همه شب

روزن خانهٔ گردون سیه از دود منست

چند بنشینم و اندیشهٔ بیهوده کنم

مردن از درد غم عشق تو بهبود منست

من که سر در سر سودای غمت باخته‌ام

جان اگر در سر کار تو کنم سود منست

عاشق و رند و نظربازم و بدنام ولی

دیدن روی نکو شیوهٔ محمود منست

نظری سوی فغانی فگن از گوشهٔ چشم

که همین شیوه ز دیدار تو مقصود منست